- ห้องไม่ได้เป็นห้องเพราะรูปทรง แต่เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นข้างใน ช่องว่างในบ้านหลังนี้จึงไม่ได้เขียนว่า “ครัว” แต่เขียนว่าที่ตรงนั้นเกิดอะไร
- “ที่ที่อาหารเกิดขึ้น” · “ที่ที่วันหนึ่งจบลง” · “ที่ที่มือเลอะสีได้โดยไม่มีใครว่า” — เด็กอ่านสิ่งที่เกิดขึ้น แล้วหาห้องที่ตรงกัน ซึ่งคือความหมายจริงของคำว่าห้อง
- ตัวตรวจไม่ยอมให้คำใบ้มีชื่อห้องอยู่ในนั้น ถ้ามีก็ไม่ใช่คำใบ้ เป็นป้ายชื่อ และไม่เหลืออะไรให้คิด
- ชั้นก็สำคัญ ครัวกับห้องนั่งเล่นอยู่ล่าง ห้องนอนอยู่บน เด็กที่สังเกตเห็นได้อ่านผังบ้านไปแล้วโดยไม่มีใครบอกว่านั่นคือการอ่านผัง
- ลากได้ และแตะก็ได้ ลากคือสิ่งที่ขอมา ส่วนแตะมีไว้เพราะนิ้วเด็กสี่ขวบบังภาพที่ตัวเองกำลังย้าย และการลากที่จบห่างจากช่องสี่พิกเซลจะเงียบสนิท ซึ่งเด็กอ่านว่าเกมเสีย
- วางผิดไม่ใช่ความผิด ห้องกลับมาอยู่ในมือ แล้วบ้านบอกว่าห้องนั้นมีไว้ทำอะไร — คือคำใบ้เดิม ในคำของห้องนั้นเอง
- ไม่ได้วาดใหม่แม้แต่ภาพเดียว ทุกห้องคือ stage plate ที่วาดไว้แล้วและใช้อยู่ในเกมอื่น — ครัวจากเกมเก็บกวาด มุมสงบจากเกมความรู้สึกในร่างกาย โต๊ะงานฝีมือ ห้องอ่านหนังสือ
- เอามารวมเป็นบ้านหลังเดียว คือครั้งแรกที่ห้องเหล่านี้ถูกแสดงว่าเป็นที่เดียวกัน ซึ่งมันเป็นแบบนั้นมาตลอด
- เล่นจริงบนจอ 390px: วางผิดแล้วได้คำอธิบายไม่ใช่กากบาท เล่นจบด้วยการแตะ และลากเข้าช่องได้จริง ไม่ล้นจอ ไม่มี error
✓ = ทำเสร็จแล้ว · ☐ = วางแผนไว้ ทุกเกมสร้างทีละขั้นแบบนี้เอง
